Służba Zdrowia - strona główna
SZ nr 34–42/2020
z 21 maja 2020 r.

Stuknij na okładkę, aby przejść do spisu treści tego wydania


>>> Wyszukiwarka leków refundowanych


Kaganiec dla sygnalistów

Krzysztof Boczek

Kneblują usta lekarzom, zwalniają ich z pracy i atakują fizycznie. Sygnaliści nawet giną, wypadając z okien szpitali – bo ujawnili skalę epidemii i zaniedbań władz czy dyrekcji placówki.



Gdy pod koniec marca Władimir Putin obwieszczał sukces w zatrzymaniu epidemii, a Rosja oficjalnie potwierdzała chorobę u 30–70 osób dziennie, lekarze chorób układu oddechowego mieli zupełnie inne doświadczenia. Bo zapalenie płuc było stwierdzane nadzwyczaj często – już w styczniu miał miejsce 37-proc. wzrost tego schorzenia w stosunku do analogicznego okresu rok wcześniej. – Jak zwykle stajemy w obliczu kłamstwa władzy – tę plagę chorób płuc, które maskowały COVID-19 komentowała w marcu Anastazja Wasiliewa ze związku Alians Lekarzy.

Wyższe ryzyko – wyższe zarobki



W Lesotho cały personel medyczny, na czele z lekarzami, postawił ultimatum rządowi – albo zaopatrzy ich w środki bezpieczeństwa: maseczki kombinezony, gogle itd., oraz wypłaci pieniądze za wysokie ryzyko zakażenia w ich pracy, albo odejdą od łóżek pacjentów. Termin spełnienia żądań: 3 kwietnia. Rząd nie zrobił tego, w efekcie czego lekarze, pielęgniarki, farmaceuci, laboranci, ratownicy rozpoczęli strajk. Trwał kilka dni. 10 kwietnia rząd ugiął się – obiecał wypłacić 30 proc. wyższe wynagrodzenia oraz zaopatrzyć personel w środki ochronne. A także w termometry bezdotykowe – większość szpitali w Lesotho dotychczas używała prawie wyłącznie podpachowych – po każdym ich użyciu musieli je sterylizować.

Wyższych płac za pracę w epidemii oczekiwali także medycy w Indiach – nie dostali ich. Z kolei relatywnie bogaci Kanadyjczycy będą musieli dłużej poczekać na swoje wypłaty. Rząd biedniutkiego Kirgistanu, mając do dyspozycji garstkę personelu medycznego, bez negocjacji obiecał im wyższe wynagrodzenie. Na płace za ekstrapracę od 22 marca wydzielono budżet 10,5 mln somów (ok. 550 tys. zł) dla 1369 medyków. Dodatki będą wynosić od 1 do 4,5 tys. zł.

Rodziny personelu medycznego NHS oraz pracowników domów opieki społecznej, którzy umrą w wyniku walki z koronawirusem, dostaną w Wlk. Brytanii 60 tys. funtów (ok. 330 tys. zł) odszkodowania. W stanie Odisha w Indiach zmarli na pierwszej linii frontu zostaną uznani za „męczenników” oraz otrzymają 5 mln rupii (277 tys. zł) odszkodowania – zapowiedział minister Naveen Patnaik. Cenzura strachu

Związek, zbulwersowany ukrywaniem prawdy o skali epidemii, wysłał oficjalny list do Aleksieja Kripuna, szefa moskiewskiego wydziału zdrowia. Opisali w nim bardzo dużą liczbę fałszywych wyników testów – to zaniżało liczbę wykrytych chorych na COVID-19. Eksplodowała ona dopiero w kwietniu – najpierw po 500–700 osób dziennie, a już 18 kwietnia – 6 tysięcy. Mer Moskwy Siergiej Sobianin, przyznał wtedy, że sytuacja w mieście jest niezwykle problematyczna. W okolicy 20 kwietnia karetki czekały już nawet 15 godzin, by zdać pacjenta szpitalowi – te tak były zapchane. Wtedy też niezależne pismo „Kommiersant” opublikowało sondaż: 55 proc. lekarzy w Rosji uważa, iż ich system nie jest przygotowany na walkę z epidemią, a 49 proc. – że nie ma żadnych indywidualnych środków ochrony (PPE). Wasiliewa potwierdzała to, mówiąc o dziesiątkach lekarzy alarmujących związek w kraju. – Raportują totalny brak środków ochrony osobistej do walki z wirusem – mówiła szefowa związku Alians.

Od 1 kwietnia w Rosji weszło w życie restrykcyjne prawo, na podstawie którego można dostać karę do 700 tys. rubli (ok. 38 tys. zł) albo do 3 lat więzienia za rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji nt. „okoliczności zagrażających życiu i bezpieczeństwu obywateli lub środków podjętych w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludności i terytoriów”. Pod to podchodzą oczywiście wiadomości nt. COVID-19.

Już następnego dnia, 2 kwietnia, Wasiliewa – z innymi członkami związku oraz aktywistami – została zatrzymana, gdy dostarczała 500 masek i innych środków ochrony osobistej do 2 szpitali na prowincji. Po 22 godzinach w areszcie wypuszczono ich, ale Wasiliewę natychmiast ponownie zatrzymano. Próbowała się bronić. Na udostępnionym w Internecie filmie wideo widać, jak brutalnie grupa mundurowych wciąga ją do komisariatu, a kobieta stawia opór. Aktywiści donoszą, że w środku ją tak pobito, że straciła przytomność. O tej bulwersującej sprawie szeroko pisały media na świecie.

Neurochirurg Wsiewołod Szurkai poskarżył się dyrekcji na wielkie deficyty w placówce, w związku z COVID-19. Brak PPE, lamp ultrafioletowych, a nawet termometrów – na 40 lekarzy na jego oddziale dostali jeden. I to rtęciowy (sic!). Dyrekcja szpitala poradziła neurochirurgowi, by „nie eskalował sytuacji”. Poszedł więc do mediów. W wywiadzie dla „Current Time” opowiedział o tym, a tuż po publikacji Wsiewołoda wezwał... prokurator.

I tak miał szczęście. W ciągu ostatniego tygodnia kwietnia i na początku maja aż 3 lekarzy, związanych z epidemią i brakami środków ochrony, spotykały znacznie gorsze nieprzyjemności – wypadali z okien. 24 kwietnia Natalia Lebiediewa szefująca pogotowiu ratunkowemu w Gwiezdnym Miasteczku pod Moskwą wyleciała przez okno swojej placówki. Według doniesień prasy mogła popełnić samobójstwo, ze względu na zarzuty, iż dopuściła do zakażenia koronawirusem pacjentów.

Pewno sprawa ta przeszłaby bez echa, gdyby nie kolejne wydarzenia. Dzień później, 25 kwietnia, Jelena Niepomniaszczaja, kierowniczka szpitala miejskiego w Krasnojarsku na Syberii, także wypadła z 5. piętra swojej placówki. Jelena sprzeciwiała się przekształceniu części szpitala na oddział z koronawirusem, a wg telewizji TVK, do „wypadku” doszło tuż po zebraniu z szefem wydziału zdrowia Kraju Krasnojarskiego. 1 maja lekarka zmarła. Dzień później kolejny medyk – lekarz pogotowia ratunkowego Aleksander Szulepow – wyleciał z okna. W filmie wrzuconym w kwietniu do sieci, razem z kolegą po fachu skarżył się, że mimo zakażenia koronawirusem szefostwo zmusza go do pracy w szpitalu. I to bez odpowiednich środków ochronnych. Szybko jednak obydwaj lekarze wycofali się z oskarżeń, a władze triumfowały komentując, że ich wcześniejsze doniesienia to fake news. Według mediów Szulepow żyje – ma złamanie podstawy czaszki. Ale i tak, trzy bardzo dziwne „wypadki” przyciągnęły uwagę świata.

Władze w Rosji nie darują ujawniania niewygodnej prawdy o epidemii także zwykłym obywatelom. Aktywistka Anna Szuszpanowa na portalu społecznościowym Vkontakte napisała o osobie, która z symptomami koronawirusa została zwolniona ze szpitala w Siestroriecku. Natychmiast przeszukano jej mieszkanie, zabrano cały sprzęt elektroniczny i przesłuchano rodzinę. Postawiono jej zarzuty rozpowszechniania nieprawdziwych informacji.

Z powodu tych zamordystycznych metod, o błędach Rosji w walce z COVID-19 w mediach jest relatywnie cicho. Niezależny portal Meduza donosi, że personel medyczny niektórych placówek Moskwy masowo ucieka od pracy w szpitalach. Według oficjalnych danych, na początku maja w Rosji potwierdzono koronawirusa u prawie 150 tys. osób – tylko 6 krajów na świecie miało więcej przypadków. Rosja ma jednak bardzo dynamiczne przyrosty, po ponad 10 tys. przypadków dziennie i prawdopodobnie szybko przegoni kilka państw w rankingu.

Milczenie jest złotem



Na Białorusi sytuacja jest niewiele lepsza. 30 marca Natalia Łarionowa opublikowała na VKontakte post, w którym informowała, że w Witebsku zachorowania na COVID-19 „zaczynają wymykać się spod kontroli”. Oficjalne liczby dotyczące zachorowań nazwała „absolutnie mitycznymi”. Już następnego dnia siedziała przed prokuratorem za ten wpis. Wcześniej prezydent Łukaszenka nakazał białoruskiemu KGB, by „zabrał się za ludzi i strony internetowe” publikujące nieprawdziwe informacje o rozwoju epidemii. A dyktator długo twierdził, że epidemią nie ma się co przejmować.

Kneblowanie ust lekarzom w takich dyktaturach nie zadziwia. Ale już szokuje w kraju z dużą wolnością prasy i wypowiedzi – USA. Szpitale amerykańskie nałożyły swoim pracownikom knebel prawny, zakazując informowania o brakach w PPE pod groźbą zwolnienia dyscyplinarnego. I dziesiątki członków personelu medycznego już straciło z tego powodu pracę – „New York Times” opisał wiele takich przypadków. Dr Ming Lin zaapelował w mediach społecznościowych o lepszą ochronę dla personelu medycznego i pacjentów w Peace Health St. Joseph Medical Center w Bellingham. Zwolniono go z dnia na dzień, po 17 latach pracy. W Nowym Jorku dr Anna Ringwelski, lekarz medycyny ratunkowej uznała, że PPE dostarczone jej przez Weill Cornell Medical Center są niewystarczające – czuła się w nich niepewnie. Przyniosła więc do pracy własne. Szpital odmówił jej ich stosowania i wysłał ją do domu. Z kolei pielęgniarka Lauri Mazurkiewicz przyniosła do pracy w Chicago swoją własną maskę N95 – wg zaleceń CDC zapewniają one bezpieczeństwo, czego nie gwarantowały maseczki dostarczone przez szpital Northern Memorial. Pielęgniarka zasugerowała to samo kolegom. Natychmiast ją zwolniono.

Lista tego typu skandalicznych przypadków jest znacznie dłuższa.

Dlaczego robią to prywatne szpitale w kraju z tak wielkimi tradycjami wolności słowa? Bo pacjenci i personel, który zarazi się w tych placówkach, będzie starał się uzyskać odszkodowania. Doniesienia z mediów, także społecznościowych, im w tym pomogą. Publikacje o braku zabezpieczeń mogą też narazić placówkę na utratę certyfikatów i zezwoleń. A to już oznacza ogromne straty. „New York Times” twierdzi, że cenzura to także efekt korporatyzacji placówek zdrowia – bronią swojego brandu, by rywalizować z konkurentami i zarabiać większe pieniądze. W tym przypadku więc milczenie pracowników jest dosłownie i w przenośni dla szpitali... złotem.

Ochrona szykanowanych



W Indiach przemoc wobec lekarzy to standard od wielu lat. Ale w czasie epidemii ataki zintensyfikowały się. Sąsiedzi medyków prowadzili kampanię, by wyrzucić ich z budynków mieszkalnych, bo mogą przywlec tam wirusa. Tłumy wielokrotnie atakowały lekarzy, zwłaszcza w slumsach, gdy ci poszukiwali osób, z którymi chory na COVID-19 miał kontakt. Ludzie, wściekli za śmierć czy chorobę bliskich, niszczyli samochody doktorów i wybijali szyby w szpitalach. Odnotowano nawet przypadek, gdy policja zatrzymywała pojazdy lekarzy, by ich... spałować. Kroplą, która przelała dzban, był atak na konwój z ciałem lekarza, który zmarł na COVID-19 w mieście Madras. Żałobnicy zostali pobici kijami i obrzuceni kamieniami. Koleżanki zmarłego, które padły ofiarami tego bezpodstawnego wybuchu nienawiści, ze łzami w oczach opowiadały o tym potem w stacji tv. Sprawa stała się głośna na cały kraj.

Lekarze w całych Indiach zagrozili więc, że 23 kwietnia przeprowadzą protest. Medycy są bardziej potrzebni niż dotychczas, więc rząd obiecał szybko uchwalić ustawę, która zapewni ochronę personelowi medycznemu i placówkom zdrowia. Za ataki na białe kitle będzie grozić kara od 6 miesięcy do 7 lat. Sprawa stała się tak istotna, że o tych nowych regulacjach zapewniali premier Narendra Modi, minister zdrowia dr Harsh Vardhan i minister spraw wewnętrznych Amit Shah. O tych nagłych zmianach pisano w kilkudziesięciu krajach świata.

W Turcji epidemia koronawirusa także nasiliła przemoc wobec personelu medycznego. Gdy pod koniec marca gwałtownie wzrosła liczba chorych, pacjenci zażądali maseczek ochronnych. Personel nie miał ich dość nawet dla siebie, więc nie wydawał ich pacjentom. To generowało fizyczne ataki i pobicia. Na tyle częste, że personel medyczny się zjednoczył i w samo południe 17 kwietnia, tysiące tureckich medyków stanęło razem – w odległości 1 m od siebie – w uznaniu dla atakowanych kolegów.

Władze zareagowały podobnie do rządu Indii – szybko wprowadziły nowe prawo, które nakłada kary od 1,5 do 4,5 lat więzienia, bez warunkowego zwolnienia, za napady na personel medyczny w związku z ich pracą. Już za same groźby lub obelgi pod adresem „urzędników” służby zdrowia można dostać nawet 3 lata więzienia.

Przemoc, szykany i stygmatyzację lekarzy, z powodu ich pracy z koronawirusem, zaobserwowano w wielu krajach świata – od Australii, poprzez Malezję, aż po Polskę.

Cuba Libre!



Jeśli prawdą jest, że „prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie” to znaczy to, że epidemia umocni międzynarodowe przyjaźnie na świecie. Bo nadzwyczaj dużo jest misji medycznych do krajów, które nie dają sobie rady z okiełznaniem pandemii. Zazwyczaj to symboliczne kilkunastoosobowe misje, rzadziej kilkudziesięcioosobowe, bardzo rzadko kilkusetosobowe.

Zaskakujący jest wektor pomocy wzajemnej, jakiej udzielają sobie kraje w ramach walki z pandemią. Bo częściej to biedne kraje wysyłają swój personel medyczny do bogatszych, lub słabo rozwinięte do tych na wyższym poziomie. Do bogatych Włoch swój personel wysłały dwa najbiedniejsze kraje w Europie: pojechało m.in. 60 pielęgniarek z Albanii oraz 20 lekarzy (chirurdzy, anestezjolodzy, neurochirurdzy) i pielęgniarek z Ukrainy. Co istotne w tym czasie u naszego wschodniego sąsiada na COVID-19 chorowało już ponad tysiąc lekarzy.

Do Włoch swoich medyków wysyłali także Rosjanie, Polacy i Chińczycy. Kraj Środka generalnie dość aktywnie wspiera inne państwa w walce z pandemią. Chińscy lekarze pomagali m.in. w Kirgistanie, Uzbekistanie, Kambodży, Pakistanie, Nigerii, a nawet w Wielkiej Brytanii. W tej ostatniej około 22 kwietnia sytuacja była na tyle zła, że grupa lekarzy z Omanu zdecydowała się zostać dłużej na swojej misji.

Co ciekawe, epidemia zasypuje także potężne polityczne rowy między krajami – pod koniec kwietnia 10 lekarzy i 4 pielęgniarki z Serbii poprosiły o wjazd na teren Kosowa, by tam monitorować walkę z pandemią. To o tyle zaskakujące, że Serbia do teraz nie uznaje niezależności Kosowa i uważa to za swoje terytorium.

Nasz kraj także bierze udział w tych symbolicznych aktach pomocy – misje polskich medyków poleciały do USA oraz Kirgistanu, w którym 20 kwietnia już 150 lekarzy było zarażonych.

Żaden kraj jednak nie wysłał tylu misji pomocowych, co... Kuba. Lekarze i inni medycy to najważniejszy, kubański towar eksportowy. Gdy 202 lekarzy z komunistycznej wyspy przyleciało do Argentyny, to była to wiadomość dnia. Na świecie, z powodu pandemii, aż 22 kraje z chęcią zaimportowały medyków z ojczyzny Fidela Castro. To głównie państwa Ameryki Łacińskiej (m.in. Jamajka, Haiti, Surinam, Belize, Dominikana, Nikaragua, Honduras, Wenezuela), ale także Europy (Włochy, Andora), Afryki (Angola, RPA) czy Bliskiego Wschodu (Katar). W RPA 217 członków misji medycznej z kraju braci Castro witano na lotnisku z honorami. Według kubańskiej agencji informacyjnej Prensa Latina, Kuba wysłała w świat w sumie 1450 członków personelu medycznego. Oprócz tego, w ramach już stałego eksportu, kubańscy lekarze i pielęgniarki pracują w 60 innych krajach świata.

Te misyjne działania Kuby zostały dostrzeżone na świecie. I docenione. W Wlk. Brytanii pod petycją zniesienia trwającej od 58 lat blokady Kuby przez USA podpisało się 15 tys. osób. Administracja brytyjska poprosiła USA o zniesienie sankcji. O to samo, choć dla większej liczby krajów (także Iranu i Wenezueli), apelowała hiszpańska minister spraw zagranicznych Maria „Arancha” González Laya. Francuska organizacja Cuba Linda zaproponowała przyznanie kubańskim lekarzom... Nagrody Nobla.

Stany Zjednoczone odpowiedziały w sposób typowy dla Donalda Trumpa – w reakcji na prośby oraz skuteczny PR komunistycznego reżimu, jeszcze bardziej... zacieśniły blokadę – zatrzymały dostarczanie na Kubę wentylatorów i testów na COVID-19. Także wezwały inne kraje, by „przemyślały dwa razy”, zanim zaakceptują pomoc kubańskich medyków.

Wszystko to działo się, gdy Nowy Jork został sparaliżowany pandemią, a w całym USA było już ponad milion chorych. A śmierć z powodu COVID-19 poniosło więcej Amerykanów niż na wojnie wietnamskiej.

Nowa rasa



Śmiertelne żniwo wśród personelu medycznego też jest wysokie. Pod koniec kwietnia we Włoszech padł kolejny, smutny rekord – z powodu COVID-19 zmarło tam już 150 lekarzy.

W Wlk. Brytanii statystyki wskazują, że wielokrotnie bardziej narażony na śmierć jest personel z innych grup etnicznych niż europejska. Z analizy „Health Service Journal” wynika, że na 106 zgonów pracowników służby zdrowia na COVID-19, aż 63 proc. stanowią osoby czarnoskóre, Azjaci oraz inne mniejszości etniczne. Tymczasem grupy te stanowią jedynie 21 proc. personelu. Sytuacja wygląda jeszcze gorzej, jeśli spojrzeć na samych lekarzy – aż 94 proc. doktorów, którzy zmarli na Wyspach było z mniejszości etnicznych! Zgony pacjentów spoza personelu medycznego potwierdzają ten trend, choć nie jest on aż tak wyraźny, jak wśród doktorów.

W Chinach zaskakująca sytuacja spotkała dwóch lekarzy, którzy wyszli z koronawirusa. Doktor Yi Fan oraz dr Hu Weifeng zachorowali na COVID-19 w połowie stycznia, w Wuhan. Leczono ich bardzo długo – Yi Fana przez 39 dni, Wifenga – 99 dni. Po tym czasie ich skóra... zbrązowiała. I to drastycznie. To prawdopodobnie efekt nierównowagi hormonalnej wynikającej ze zniszczeń, jakich dokonał wirus w wątrobie lub też efekt uboczny stosowania jednego z leków w terapii.

Lekarze są zdrowi, ale wyglądają jak przedstawiciele innej rasy. Nowej rasy.

Wyższe ryzyko – wyższe zarobki



W Lesotho cały personel medyczny, na czele z lekarzami, postawił ultimatum rządowi – albo zaopatrzy ich w środki bezpieczeństwa: maseczki kombinezony, gogle itd., oraz wypłaci pieniądze za wysokie ryzyko zakażenia w ich pracy, albo odejdą od łóżek pacjentów. Termin spełnienia żądań: 3 kwietnia. Rząd nie zrobił tego, w efekcie czego lekarze, pielęgniarki, farmaceuci, laboranci, ratownicy rozpoczęli strajk. Trwał kilka dni. 10 kwietnia rząd ugiął się – obiecał wypłacić 30 proc. wyższe wynagrodzenia oraz zaopatrzyć personel w środki ochronne. A także w termometry bezdotykowe – większość szpitali w Lesotho dotychczas używała prawie wyłącznie podpachowych – po każdym ich użyciu musieli je sterylizować.

Wyższych płac za pracę w epidemii oczekiwali także medycy w Indiach – nie dostali ich. Z kolei relatywnie bogaci Kanadyjczycy będą musieli dłużej poczekać na swoje wypłaty. Rząd biedniutkiego Kirgistanu, mając do dyspozycji garstkę personelu medycznego, bez negocjacji obiecał im wyższe wynagrodzenie. Na płace za ekstrapracę od 22 marca wydzielono budżet 10,5 mln somów (ok. 550 tys. zł) dla 1369 medyków. Dodatki będą wynosić od 1 do 4,5 tys. zł.

Rodziny personelu medycznego NHS oraz pracowników domów opieki społecznej, którzy umrą w wyniku walki z koronawirusem, dostaną w Wlk. Brytanii 60 tys. funtów (ok. 330 tys. zł) odszkodowania. W stanie Odisha w Indiach zmarli na pierwszej linii frontu zostaną uznani za „męczenników” oraz otrzymają 5 mln rupii (277 tys. zł) odszkodowania – zapowiedział minister Naveen Patnaik.




Najpopularniejsze artykuły

Ciemna strona eteru

Zabrania się sprzedaży eteru etylowego i jego mieszanin – stwierdzał artykuł 3 uchwalonej przez sejm ustawy z dnia 22 czerwca 1923 r. w przedmiocie substancji i przetworów odurzających. Nie bez kozery, gdyż, jak podawały statystyki, aż 80 proc. uczniów szkół narkotyzowało się eterem. Nauczyciele bili na alarm – używanie przez dzieci i młodzież eteru prowadzi do ich otępienia. Lekarze wołali – eteromania to zguba dla organizmu, prowadzi do degradacji umysłowej, zaburzeń neurologicznych, uszkodzenia wątroby. Księża z ambon przestrzegali – eteryzowanie się nie tylko niszczy ciało, ale i duszę, prowadząc do uzależnienia.

Czy Unia zakaże sprzedaży ziół?

Z końcem 2023 roku w całej Unii Europejskiej wejdzie w życie rozporządzenie ograniczające sprzedaż niektórych produktów ziołowych, w których stężenie alkaloidów pirolizydynowych przekroczy ustalone poziomy. Wszystko za sprawą rozporządzenia Komisji Europejskiej 2020/2040 z dnia 11 grudnia 2020 roku zmieniającego rozporządzenie nr 1881/2006 w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów alkaloidów pirolizydynowych w niektórych środkach spożywczych.

Astronomiczne rachunki za leczenie w USA

Co roku w USA ponad pół miliona rodzin ogłasza bankructwo z powodu horrendalnie wysokich rachunków za leczenie. Bo np. samo dostarczenie chorego do szpitala może kosztować nawet pół miliona dolarów! Prezentujemy absurdalnie wysokie rachunki, jakie dostają Amerykanie. I to mimo ustawy, która rok temu miała zlikwidować zjawisko szokująco wysokich faktur.

Leki, patenty i przymusowe licencje

W nowych przepisach przygotowanych przez Komisję Europejską zaproponowano wydłużenie monopolu lekom, które odpowiedzą na najpilniejsze potrzeby zdrowotne. Ma to zachęcić firmy farmaceutyczne do ich produkcji. Jednocześnie Komisja proponuje wprowadzenie przymusowego udzielenia licencji innej firmie na produkcję chronionego leku, jeśli posiadacz patentu nie będzie w stanie dostarczyć go w odpowiedniej ilości w sytuacjach kryzysowych.

ZUS zwraca koszty podróży

Osoby wezwane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych do osobistego stawiennictwa na badanie przez lekarza orzecznika, komisję lekarską, konsultanta ZUS często mają do przebycia wiele kilometrów. Przysługuje im jednak prawo do zwrotu kosztów przejazdu. ZUS zwraca osobie wezwanej na badanie do lekarza orzecznika oraz na komisję lekarską koszty przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca wskazanego w wezwaniu i z powrotem. Podstawę prawną stanowi tu Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 31 grudnia 2004 r. (...)

Rzeczpospolita bezzębna

Polski trzylatek statystycznie ma aż trzy zepsute zęby. Sześciolatki mają próchnicę częściej niż ich rówieśnicy w Ugandzie i Wietnamie. Na fotelu dentystycznym ani razu w swoim życiu nie usiadł co dziesiąty siedmiolatek. Statystyki dotyczące starszych napawają grozą: 92 proc. nastolatków i 99 proc. dorosłych ma próchnicę. Przeciętny Polak idzie do dentysty wtedy, gdy nie jest w stanie wytrzymać bólu i jest mu już wszystko jedno, gdzie trafi.

Odszedł Ireneusz Zatoński

Kilka dni przed świętami Bożego Narodzenia zmarł Irek, mój młodszy o 2 lata brat. Lekarz, który przez niemal pół wieku pełnił posługę lekarską dla mieszkańców podwrocławskiej gminy Żórawina.

Neonatologia – specjalizacja holistyczna

O specyfice specjalizacji, którą jest neonatologia, z dr n. med. Beatą Pawlus, lekarz kierującą Oddziałem Neonatologii w Szpitalu Specjalistycznym im. Świętej Rodziny w Warszawie oraz konsultant województwa mazowieckiego w dziedzinie neonatologii rozmawia red. Renata Furman.

Miłość w białym fartuchu

Na nocnych dyżurach, w gabinecie USG, magazynie albo w windzie. Najczęściej
między lekarzem a pielęgniarką. Romanse są trwałym elementem szpitalnej rzeczywistości. Dlaczego? Praca w szpitalu jest ciężka – fizycznie i psychicznie. Zwłaszcza na chirurgii. W sytuacjach zagrożenia życia działa się tam szybko, na pełnej adrenalinie, często w nocy albo po nocy nieprzespanej. W takiej atmosferze, pracując ramię w ramię, pielęgniarki zbliżają się do chirurgów. Stają się sobie bliżsi. Muszą sobie wzajemnie ufać i polegać na sobie. Z czasem wiedzą o sobie wszystko. Są partnerami w działaniu. I dlatego często stają się partnerami w łóżku, czasami także w życiu. Gdzie uprawiają seks? Wszędzie, gdzie tylko jest okazja. W dyżurce, w gabinecie USG, w pokoju socjalnym, w łazience, a czasem w pustej sali chorych. Kochankowie dobierają się na dyżury, zazwyczaj nocne, często zamieniają się z kolegami/koleżankami, by być razem. (...)

PES po nowemu

Z prof. dr. hab. n. med. Mariuszem Klenckim, dyrektorem Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi rozmawia Ewa Szarkowska

EBN, czyli pielęgniarstwo oparte na faktach

Rozmowa z dr n. o zdrowiu Dorotą Kilańską, kierowniczką Zakładu Pielęgniarstwa Społecznego i Zarządzania w Pielęgniarstwie w UM w Łodzi, dyrektorką Europejskiej Fundacji Badań Naukowych w Pielęgniarstwie (ENRF), ekspertką Komisji Europejskiej, Ministerstwa Zdrowia i WHO.

Kobiety w chirurgii. Równe szanse na rozwój zawodowy?

Kiedy w 1877 roku Anna Tomaszewicz, absolwentka wydziału medycyny Uniwersytetu w Zurychu wróciła do ojczyzny z dyplomem lekarza w ręku, nie spodziewała się wrogiego przyjęcia przez środowisko medyczne. Ale stało się inaczej. Uznany za wybitnego chirurga i honorowany do dzisiaj, prof. Ludwik Rydygier miał powiedzieć: „Precz z Polski z dziwolągiem kobiety-lekarza!”. W podobny ton uderzyła Gabriela Zapolska, uważana za jedną z pierwszych polskich feministek, która bez ogródek powiedziała: „Nie chcę kobiet lekarzy, prawników, weterynarzy! Nie kraj trupów! Nie zatracaj swej godności niewieściej!".

Czy Trump ma problemy psychiczne?

Chorobę psychiczną prezydenta USA od prawie roku sugerują psychiatrzy i specjaliści od zdrowia psychicznego w Ameryce. Wnioskują o komisję, która pozwoli zbadać, czy prezydent może pełnić swoją funkcję.

Algorytmy czy intuicja?

Procedury redukują dostępną wiedzę do prostych wyborów. Ich sztywne trzymanie się zabija intelektualnego ducha medycyny, który przedkłada podejście zindywidualizowane, wynikające z doświadczenia lekarza.

Czas pracy osób niepełnosprawnych w szpitalu

Czy niepełnosprawna pielęgniarka lub lekarz mogą pracować w systemie równoważnego czasu pracy i pełnić dyżury medyczne w porze nocnej?

Wciąż nie rozumiemy raka trzustki

 – W przypadku raka trzustki cele terapeutyczne są inne niż w raku piersi, jelita grubego czy czerniaku. Postęp w zakresie leczenia systemowego tego nowotworu jest nieznośnie powolny, dlatego sukcesem są terapie, które dodatkowo wydłużają mediany przeżycia nawet o klika miesięcy – mówi dr Leszek Kraj z Kliniki Onkologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. 




bot